താരാട്ടുപാട്ടുകളാണ്‌ എക്കാലത്തേയും എന്റെ ദൗര്‍ബല്യം.വേണമെങ്കില്‍ ജാടയ്‌ക്ക്‌ മറ്റെന്തെങ്കിലും പറയാം.അതുകൊണ്ട്‌ കാര്യമില്ലെന്നാണ്‌ ഞാന്‍ കരുതുന്നത്‌.എന്നെസംബന്ധിച്ച്‌,പ്രിയപ്പെട്ട കവി പി.കുഞ്ഞിരാമന്‍നായരും പ്രിയപ്പെട്ട കവിത ഇടശ്ശേരിയുടെ `പൂതപ്പാട്ടും' എന്നു പറയുന്നപോലെയാണ്‌ അത്‌.ഒരു വൈരുദ്ധ്യംതന്നെയാണത്‌.
കഥകളിപ്പദങ്ങളും കര്‍ണ്ണാടകസംഗീതവും മൈക്കല്‍ ജാക്‌സനും ഗ്ലൂമി സണ്‍ഡേ എന്ന ചലച്ചിത്രത്തിലെ ഗാനങ്ങളും എന്റെ ആത്മാവ്‌ തന്നെ ലയിച്ചുകിടക്കുന്ന ബാബുരാജിന്റെ സിനിമാഗാനങ്ങളും ഹിന്ദുസ്ഥാനി ഗസലുകളും എനിക്കിഷ്ടമാണ്.ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച്‌ കേള്‍ക്കുന്നവയുമാണ്‌.അല്ലെങ്കില്‍ ഏതുപാട്ടിനോടാണ്‌ ഒരു മനുഷ്യന് പ്രിയമില്ലാതിരിക്കുന്നത്‌?നമ്മളറിയാത്ത ഭാഷയിലെ,നമ്മളറിയാത്ത ഗായകരുടെ എത്രയെത്ര പാട്ടുകള്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ ഞെരിച്ചിരിക്കുന്നു!പക്ഷേ,ഇഷ്‌ടം,ആ വാക്കിന്റെ ആര്‍ദ്രമായ ഭാവത്തില്‍,ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ ഞാന്‍ കാത്തുവച്ചിരിക്കുന്നത്‌ താരാട്ടുകളെയാണ്‌.താരാട്ടില്‍ ഗഹനമായ സാഹിത്യമില്ല.ചിലപ്പോള്‍ വാക്കുകള്‍ തന്നെയില്ല.വെറും മൂളലില്‍നിന്ന്‌ താരാട്ടുണ്ടാക്കാം.ഒരാളെ ഉറക്കാനോ സമാധാനിപ്പിക്കാനോ സാദ്ധ്യമാവുന്ന പാട്ട്‌.അതൊരു വിശേഷപ്പെട്ട സര്‍ഗ്ഗാത്മകപ്രവര്‍ത്തനമാണ്‌.ആര്‍ക്കും അവിടെ എഴുത്തുകാരിയും സംഗീതസംവിധായകയും ഗായികയുമാവാം.താരാട്ടില്‍ മാത്രമേ അതിനു കഴിയൂ..കേള്‍ക്കുന്നവരും കുറ്റം പറയുകയില്ല.കേട്ടുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞും കുറ്റം പറയുകയില്ല.ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍നിന്നാണ്‌ താരാട്ടുസാഹിത്യമുണ്ടാവുന്നത്‌.അല്ലെങ്കില്‍,സ്വകാര്യമായ അഭിമാനത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളില്‍നിന്നാണ്‌ ഓരോ അമ്മയും അച്ഛനും പാട്ടുകാരാവുന്നത്‌.ജീവിതത്തില്‍,മറ്റൊരു സന്ദര്‍ഭത്തിലും വേറൊരാള്‍ കേള്‍ക്കേ അവര്‍ പാടുകയില്ലായിരിക്കാം.അവിടെ അവരെക്കൊണ്ട്‌ പാട്ടുപാടിപ്പിക്കുന്നത്‌ കുഞ്ഞാണ്‌.കുഞ്ഞിന്റെ സ്‌നേഹവും കുഞ്ഞിനോടുള്ള സ്‌നേഹവുമാണ്‌.ആവിഷ്‌കാരത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ തൊണ്ടയില്‍നിന്ന്‌ പാറിപ്പറക്കുന്നത്‌ കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണിലും കാതിലും ചെന്നുപറ്റുന്ന ശലഭങ്ങളായിരിക്കാം.
അമ്മയല്ലേ ആദ്യത്തെ ഗായിക?അമ്മ പാടിയ ആദ്യത്തെ പാട്ടല്ലേ നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ ഗാനം?തീര്‍ച്ചയായുമത്‌ താരാട്ടായിരിക്കും.താരാട്ടുമൂളാത്ത ഒരമ്മയും ഉണ്ടാവില്ലെന്നാണ്‌ ഞാന്‍ കരുതുന്നത്‌.ഓരോ സ്‌ത്രീയിലും ഒരമ്മയുണ്ട്‌.സ്‌ത്രീയുടെ ഓരോ ഭാവത്തിലും വിഭിന്ന ഘട്ടങ്ങളില്‍ മാതൃത്വവുമുണ്ട്‌.ആ മാതൃത്വം കൊണ്ട്‌ സംഗീതമൂട്ടാത്ത ഒരു സ്‌ത്രീയും പുരുഷന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാവില്ല.അതിന്റെ ധന്യതയിലാണ്‌ ഓരോ പുരുഷന്റെയും പില്‍ക്കാലജീവിതം.എനിക്കും അങ്ങനെതന്നെ.
എന്റെ അമ്മ നല്ലൊരു ഗായികയായിരുന്നു.ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ വീട്ടില്‍ വിളക്കിന്റെ ഇത്തിരിവെട്ടത്തില്‍ കാലുംനീട്ടി ചുമര്‍ ചാരിയിരുന്ന്‌ അമ്മ പാടിത്തന്നിട്ടുള്ള പാട്ടുകള്‍ എനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ട്‌.അന്നേരം പുറത്തെ പ്രകൃതിയും മൗനമായി രാത്രിയുടെ സംഗീതമാലപിക്കുകയായിരിക്കും.അഭിരുചികള്‍ രൂപപ്പെട്ടുവരുന്ന നാലഞ്ചുവയസ്സിനപ്പുറം പ്രായം കാണില്ല എനിക്കന്ന്‌.
കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ തൊട്ടടുത്താണ്‌ തറവാട്‌.അവിടെച്ചെന്നാല്‍,മുത്തച്ഛനൊരു സ്വഭാവമുണ്ട്‌.പിടിച്ചിരുത്തി ശ്ലോകങ്ങള്‍ ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിക്കും.നമുക്ക്‌ അതൊക്കെ പെട്ടെന്ന്‌ മടുക്കും.പഴയ മുക്തകങ്ങള്‍,അജ്ഞാതനാമാവിന്റെ കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍,കാവ്യശകലങ്ങള്‍,സംസ്‌കൃതപദ്യങ്ങള്‍,ശ്ലോകരൂപത്തിലുള്ള ഗുണപാഠങ്ങള്‍..അതൊക്കെയാണ്‌ മുത്തച്ഛന്‍ ചൊല്ലുക.അദ്ദേഹം കുടിപ്പള്ളിക്കൂടത്തിലെ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു.പിന്നെ പന്ത്രണ്ടരയ്‌ക്ക്‌ കണിശമായ ഊണും കഴിഞ്ഞ്‌ അദ്ദേഹം റേഡിയോ തുറക്കും.പ്രാദേശികവാര്‍ത്തകള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു മണിക്ക്‌ കര്‍ണ്ണാടകസംഗീതമോ,കഥകളിപ്പദങ്ങളോ കേള്‍ക്കും.നമ്മള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നത്‌ അതുകഴിഞ്ഞുള്ള ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനാണ്‌.പക്ഷേ,അദ്ദേഹമത്‌ കേള്‍ക്കുകയുമില്ല റേഡിയോ നിര്‍ത്തിവയ്‌ക്കുകയും ചെയ്യും!എന്നിട്ട്‌ രണ്ടരവരെ ഗാഢമായി ഉറങ്ങും.ആ സമയത്ത്‌ ഉറക്കെ സംസാരിക്കാന്‍ കൂടി വീട്ടിലാര്‍ക്കും കഴിയില്ല.ഞാനന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കിയത്‌ കേള്‍ക്കാന്‍ കൊള്ളാത്ത പാട്ടുകള്‍മാത്രം കേള്‍ക്കുന്ന ഒരാളാണ്‌ അദ്ദേഹമെന്നാണ്‌.പിന്നീട്‌ സാഹിത്യത്തിലേക്കും സംഗീതത്തിലേക്കും താല്‍പര്യം വന്ന കാലമായപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം മരിച്ചുപോകുകയും ചെയ്‌തു. ആ അഭിരുചികള്‍ സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ എന്നെയാണെന്ന്‌ വൈകാതെ എനിക്കു മനസ്സിലായി. അങ്ങനെയാണ്‌ കാലം തിരിച്ചറിവുകള്‍ നല്‍കുന്നത്‌.വേണമെന്നു തോന്നുമ്പോഴേക്കും അകന്നുപോയിട്ടുണ്ടാവും.പിടിച്ചാല്‍ കിട്ടാത്ത അകലത്തിലേക്ക്‌.അങ്ങനെതന്നെയാണ്‌ താരാട്ടിലേക്കും എന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിയുന്നത്‌.നഷ്‌ടപ്പെട്ടുപോയ കാലത്തെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ വൃഥാശ്രമമാണ്‌ അത്‌.മായികമായ അനുഭൂതികള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു കടന്നുപോകുന്ന ബാല്യത്തെ,അതിന്റെ കനമില്ലാത്ത സുഖാനുഭൂതികളെ ഒക്കെ തിരികെപിടിക്കാനുള്ള ശ്രമം.വെറും ശ്രമം.മുതിര്‍ന്നുകഴിഞ്ഞ്‌ ആസ്വദിക്കുമ്പോഴുള്ള താരാട്ടുകളുടെ സവിശേഷത അതാണ്‌.
കുട്ടിത്തംവിട്ട്‌ അധികം മുതിര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത സമയത്താണ്‌ ഞാനാ പാട്ട്‌ കേള്‍ക്കുന്നത്‌.വിദൂരമായ ഒരു ദേശത്തുവച്ച്‌ സ്വസ്ഥമായ പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ കിടന്നുകൊണ്ട്‌ കേട്ട ഒരു പഴയ പാട്ട്‌,താരാട്ട്‌-പാട്ടുപാടിയുറക്കാം ഞാന്‍ താമരപ്പൂംപൈതലേ..!അതെന്റെ വേദനകളുടെയും കാമനകളുടെയും മോഹഭംഗങ്ങളുടെയും ഗാനമായി ഇന്നും ഹൃദയത്തിലുണ്ട്‌.ഇനി തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത കാലത്തിന്റെ ദേശീയസംഗീതം പോലെ.
വിദൂരമായ ഒരു ദേശത്തുവച്ച്‌ സ്വസ്ഥമായ പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില്‍
കിടന്നുകൊണ്ട്‌ കേട്ട ഒരു പഴയ പാട്ട്‌,താരാട്ട്‌-പാട്ടുപാടിയുറക്കാം ഞാന്‍
താമരപ്പൂംപൈതലേ..!അതെന്റെ വേദനകളുടെയും കാമനകളുടെയും മോഹഭംഗങ്ങളുടെയും ഗാനമായി
ഇന്നും ഹൃദയത്തിലുണ്ട്‌.ഇനി തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത കാലത്തിന്റെ ദേശീയസംഗീതം
പോലെ.
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടും അതുതന്നെയായതില്‍ അദ്‌ഭുതമില്ല.
അഭയദേവാണ്‌ `സീത'എന്ന സിനിമയ്‌ക്കുവേണ്ടി അതെഴുതിയിട്ടുള്ളത്‌.കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയ ഒരു താരാട്ടുപാട്ട്‌.ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ വിസ്‌മയിപ്പിക്കുന്ന ഇന്ദ്രജാലം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വരികളും സംഗീതവും.`ഉന്തുന്തുന്തുന്തുന്താളെയുന്ത്‌'എന്ന താരാട്ട്‌ പോലെ മറ്റൊന്ന്‌. `ഉന്തുന്താളെയുന്ത്‌'വെറും താരാട്ടുമാത്രമല്ല,കാന്തനുള്ള വിജയപ്രേരണകൂടിയാണ്‌.ചതുരംഗം ജയിക്കാനുള്ള പിന്തുണ.പുരുഷന്റെ അലസതയ്‌ക്ക്‌ സ്‌ത്രീയുടെ കൈത്താങ്ങ്‌.അതില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ പുരുഷന്റെ ശൂരത്വങ്ങള്‍ ശബ്‌ദപഥമില്ലാത്ത ചലച്ചിത്രരംഗം പോലെയാണല്ലോ.ഓരോ താരാട്ടും മനുഷ്യവര്‍ഗ്ഗത്തിനുള്ള സ്‌ത്രീയുടെ പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കല്‍ കൂടിയാകുന്നത്‌ ഇങ്ങനെയാവാം.
നമുക്ക്‌ അഭയദേവിന്റെ വരികളിലേക്ക്‌ വരാം.
പാട്ടുപാടിയുറക്കാം ഞാന്‍ താമരപ്പൂംപൈതലേ..
കേട്ടുകേട്ടു നീയുറങ്ങെന്‍ കരളിന്റെ കാതലേ..
നിന്നാളില്‍ പുല്‍മാടം പൂമേടയായെടാ
കണ്ണാ നീ എനിക്കു സമ്രാജ്യം കൈവന്നെടാ..
രാജാവായിത്തീരും നീ ഒരു കാലമോമനേ..
മറക്കാതെ അന്നുതന്‍ താതന്‍ ശ്രീരാമനേ..രാമനേ..
പാട്ടുപാടിയുറക്കാം ഞാന്‍ താമരപ്പൂംപൈതലേ..
ഒരു കുട്ടിക്ക്‌ നല്‌കാന്‍ അമ്മയ്‌ക്ക്‌ കഴിയുന്ന ആത്മവിശ്വാസം മുഴുവനും ഈ പാട്ടിലുണ്ട്‌.അതോടൊപ്പം ലക്ഷ്യബോധവും.ഈ സാന്ത്വനവും അതേസമയം ആഹ്വാനവും കേട്ടുവളരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന്‌ എങ്ങനെയാണ്‌ അമ്മയെ തല്ലാനാവുക?അവനെങ്ങനെയാണ്‌ നല്ലമാര്‍ഗ്ഗം വെടിഞ്ഞ്‌ ജീവിക്കാനാവുക.?മറ്റൊരു വിധത്തില്‍ ആലോചിച്ചാല്‍ വളര്‍ച്ചയുടെ ഘട്ടത്തിലെ എന്നും കുടിക്കാവുന്ന മുലപ്പാലാണ്‌ താരാട്ടുകള്‍.
നമ്മുടെ പൈതൃകമായ ഓമനത്തിങ്കള്‍ക്കിടാവും,നിറന്ന പീലികളും,ഓമനപ്പൈതലും,ഓമനക്കുട്ടനും എത്രകേട്ടാലാണ്‌ മതി വരിക?
ഓമനത്തിങ്കള്‍ക്കിടാവോ..
നല്ലകോമളത്താമരപ്പൂവോ..
പൂവില്‍ നിറഞ്ഞ മധുവോ..
പരിപൂര്‍ണ്ണേന്ദുതന്റെ നിലാവോ..
പുത്തന്‍ പവിഴക്കൊടിയോ..
ചെറുതത്തകള്‍ കൊഞ്ചും മൊഴിയോ..
ചാഞ്ചാടിയാടും മയിലോ..
മൃദുപഞ്ചമംപാടും കുയിലോ..
തുള്ളുന്ന ഇളമാന്‍ കിടാവും പാരിജാതത്തിന്റെ തളിരും ഭാഗ്യദ്രുമത്തിന്റെ ഫലവും കാച്ചിക്കുറുക്കിയ പാലും പിച്ചകത്തിന്‍ മലര്‍ച്ചെണ്ടും ഗന്ധമെഴും പനിനീരും അമ്മയുടെ സന്തോഷവും ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്‍(പ്രണയിയായ പുരുഷന്‍/ഈശ്വരന്‍/പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഊര്‍ജ്ജം) തന്നെയല്ലേ വന്നതെന്ന സംശയവും എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടെല്ലാഭാവപ്രപഞ്ചവും കുഞ്ഞിനു പകര്‍ന്നു നല്‌കുന്ന അസാധാരണമായ ഈ കവിതയില്‍ കിനിയുന്ന വാത്സല്യത്തിന്‌ പകരം വയ്‌ക്കാന്‍ മറ്റെന്തുണ്ട്‌?അതില്‍ നിറയുന്ന പാരിസ്ഥിതികാവലോകനത്തെപ്പറ്റി ഇന്ന്‌ ഉപന്യാസമെഴുതാന്‍ കഴിയില്ലേ..?
തുള്ളുന്ന ഇളമാന്‍ കിടാവും പാരിജാതത്തിന്റെ തളിരും
ഭാഗ്യദ്രുമത്തിന്റെ ഫലവും കാച്ചിക്കുറുക്കിയ പാലും പിച്ചകത്തിന്‍ മലര്‍ച്ചെണ്ടും
ഗന്ധമെഴും പനിനീരും അമ്മയുടെ സന്തോഷവും ഉണ്ണികൃഷ്‌ണന്‍(പ്രണയിയായ
പുരുഷന്‍/ഈശ്വരന്‍/പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഊര്‍ജ്ജം) തന്നെയല്ലേ വന്നതെന്ന സംശയവും
എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടെല്ലാഭാവപ്രപഞ്ചവും കുഞ്ഞിനു പകര്‍ന്നു നല്‌കുന്ന അസാധാരണമായ ഈ
കവിതയില്‍ കിനിയുന്ന വാത്സല്യത്തിന്‌ പകരം വയ്‌ക്കാന്‍
മറ്റെന്തുണ്ട്‌?കെ.എസ്‌.ചിത്രയുടെ സവിശേഷമായ ആലാപനത്തില്‍ പുനര്‍ജ്ജനിച്ച ഓമനത്തിങ്കള്‍ക്കിടാവ്‌ കേട്ടാല്‍ എല്ലാ മാനസികസംഘര്‍ഷങ്ങളും അകലെപ്പോകുന്നതായി എനിക്കു അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്‌.നമ്മളപ്പോള്‍ കനം വെടിഞ്ഞ്‌ ബാല്യത്തിലെത്തും.മുലപ്പാലിന്റെ അമ്മിഞ്ഞമണം ചുറ്റിലും പടരും.അഹം തകര്‍ന്ന്‌ ശുദ്ധരാകും.
പ്രിയപ്പെട്ട കവിതയായി ഞാന്‍ കരളില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന പൂതപ്പാട്ടിലും നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്നത്‌ മുഗ്‌ധവാത്സല്യംതന്നെ. അമ്മയ്‌ക്ക്‌ മുന്നില്‍ തോറ്റുമടങ്ങുന്ന പൂതത്താന്‍.എഴുത്താണി (വിദ്യാഭ്യാസം) ദൂരെക്കളയാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന പൂതപ്പേടി.പൂതത്തിന്റെ ഭയാനകതയും കൗശലവും ഒടുവില്‍ പൂതത്തോടുള്ള നമ്മുടെ അലിവായി മാറുന്നത്‌ കവിയുടെ വ്യക്തിത്വവൈശിഷ്‌ട്യം.വിഭിന്നമണ്‌ഡലങ്ങളെയാണ്‌ പൂതപ്പാട്ടില്‍ ഇടശ്ശേരി സമര്‍ത്ഥമായി ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നത്‌.നമുക്ക്‌ യഥേഷ്‌ടമത്‌ വായിച്ചെടുക്കാം.
അടുത്തകാലത്തുമാത്രം ഞാന്‍ കേട്ട മറ്റൊരു താരാട്ടാണ്‌ `തങ്കം..തങ്കം..വേഗമുറങ്ങിയാലായിരം തങ്കക്കിനാക്കളെ കാണാം..'എന്ന സിനിമാപ്പാട്ട്‌.കേട്ട സാഹചര്യത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയാലാവാം എനിക്കത്‌ വേഗം ഹൃദിസ്ഥമായി.ഒരുപാട്‌ വര്‍ഷങ്ങളെ പിന്നോട്ടോടിക്കാനും ഒരുപാട്‌ കരടുകളെ അകത്തുനിന്ന്‌ പെറുക്കികളയാനും വ്യക്തിപരമായി സഹായിച്ച സന്ദര്‍ഭം കൂടിയായിരുന്നു അത്‌.
മലയാളം ലല്ലബീസ്‌ എന്ന ഓമനപ്പേരില്‍ വിപണിയില്‍ കിട്ടുന്നതില്‍ പാതിയും അസഹ്യമാണ്‌.ഇന്നത്തെ ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ ദുര്യോഗമാണ്‌ അവയ്‌ക്കും.നെട്ടോട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നമുക്ക്‌ ഒഴിവാക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ ഇത്തരം നന്മകളാണ്‌ എന്നുവരുന്നത്‌ കഷ്‌ടംതന്നെ.പാട്ടോര്‍മ്മകള്‍ ഇല്ലാതാവുന്നത്‌ പാടാനാവാതെ വരുമ്പോഴല്ല,പാട്ടാവാഹിക്കാന്‍ മനസ്സില്ലാതെ വരുമ്പോഴാണ്‌.അങ്ങനെ സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ നമ്മുടെ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്‌.
(മാധ്യമം ആഴ്‌ചപ്പതിപ്പിന്റെ 'പാട്ടോര്‍മ്മ'യില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്‌.ലക്കം 652)
ഫോട്ടോ-സുസ്മേഷ് ചന്ത്രോത്ത്‌
