ഒരിത്തിരി സ്ഥലം വാങ്ങണമെന്നത് വളരെക്കാലമായുള്ള എന്റെ മോഹമാണ്.ചിലരതിന് ഭൂമി വാങ്ങണമെന്നാണ് പറയുക.അതെങ്ങനെയാണ് ശരിയാവുകയെന്ന് ഞാന് പലവട്ടം ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഭൂമി സ്വന്തമാണെന്ന് പറയാന് നമുക്കെന്തവകാശം.?എന്നാലും നാം ജീവിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയില് നമ്മുടെ കാലം വരെ കൈവശം വച്ച് അനുഭവിക്കാന് കഴിയുന്ന ഒരല്പം മണ്ണ് സ്വന്തമായി വേണം എന്നതാണ് സാമാന്യമായി പറഞ്ഞാല് അങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനര്ത്ഥം.അതാണ് സ്ഥലം വാങ്ങല് എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
ഞാനും അത്തരത്തില് ആഗ്രഹിക്കാന് ചില കാരണങ്ങളുണ്ട്.ഇന്ത്യയില് ഒട്ടാകെ ഞാന് സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഭൂസൗന്ദര്യത്തിന്റെ പരമാവധി അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന കശ്മീരില് ആഴ്ചകളോളം താമസിക്കുകയും ചെയ്തു.എങ്കിലും എനിക്കിഷ്ടമായ പ്രദേശം പാലക്കാടാണ്.കണ്ണൂരും ഇടുക്കിയും എറണാകുളവും തൃശ്ശൂരും പോലെ വേറിട്ട പ്രദേശങ്ങളുടെ അനുഭവപശ്ചാത്തലം എനിക്കുണ്ടായിട്ടും ഹൃദയത്തില് ഞാന് സ്നേഹിച്ചത് പാലക്കാടിനെയാണ്.വീടുവച്ചു താമസിക്കാനും വേണമെങ്കില് കൃഷി നടത്താനും സ്വസ്ഥവും ലളിതവുമായി ജീവിതം നടത്താനും പാലക്കാടാണ് നല്ലത്.തമിഴ് ഗ്രാമങ്ങളോടുള്ള എന്റെയൊരിഷ്ടവും മറ്റ് ഗൃഹാതുരസ്മൃതികളും ഇതിനു പിന്നിലുണ്ടാകാം.അങ്ങനെയാണ് എന്നെങ്കിലും സ്ഥലം വാങ്ങുകയാണെങ്കില് അത് പാലക്കാടായിരിക്കണമെന്ന് വര്ഷങ്ങള്ക്കു പിറകില്വച്ചേ ഞാന് തീരുമാനിക്കാന് കാരണം.
പാലക്കാട് നല്ല കുറേ സ്നേഹിതരുണ്ട്.സാഹിത്യവും സാധാരണ ജീവിതവുമായി സമദൂരസിദ്ധാന്തം പാലിക്കുന്ന അവര്ക്ക് എന്നെ എഴുത്തുകാരനായിട്ടല്ലാതെയും സ്നേഹിക്കാന് കഴിയും.അതില്പ്പെട്ടതാണ് പാടൂരുള്ള വിനോദ് കൃഷ്ണന് മാഷും മഞ്ജു ടീച്ചറും.എന്റെ ഹൈസ്കൂള് കാലത്തെ പരിചയമാണ് മഞ്ജുവിനെ.ഏതോ പ്രസിദ്ധീകരണത്തില് കവിതയെഴുതി സമ്മാനം നേടിയതിനെ അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാനയച്ച കത്തില്നിന്നാണ് ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.പിന്നീട് വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞ് അവര് വിനോദ് മാഷിനെ സ്നേഹിക്കുകയും വിവാഹം കഴിക്കുകയും മകനുണ്ടാവുകയുമൊക്കെ ചെയ്തതിനുശേഷമാണ് ഞങ്ങള് ആദ്യമായി തമ്മില് കാണുന്നത്.അത് രണ്ടായിരത്തിലോ മറ്റോ ആണ്.അതുവരെ ഫോണല്ല,കത്തായിരുന്നു രണ്ട് ജില്ലകളില് താമസിക്കുന്ന ഞങ്ങള്ക്കിടയിലെ വിനിമയമാദ്ധ്യമം.
പറഞ്ഞുവന്നത് പില്ക്കാലത്ത് അവരിരുവരും എന്റെ ജീവിതത്തില് നല്ല രക്ഷിതാക്കള്കൂടിയായി മാറിയെന്നാണ്.ഇടയ്ക്കിടെ ആലത്തൂരിനും തിരുവില്വാമലയ്ക്കുമിടയിലുള്ള പാടൂര് `സ്വപ്ന'ത്തില് പോകാറുള്ളപ്പോള് ഞാനത് രണ്ടാളോടും സൂചിപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.അവരത് അത്ര കാര്യമായി എടുക്കാതിരുന്നതിന് കാരണം എന്റെ കൈയില് സ്ഥലം വാങ്ങാനുള്ള കാശൊന്നുമില്ല എന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാവാം.എങ്കിലും കഴിഞ്ഞ ഓണത്തിന് അവരെന്റെ എറണാകുളത്തെ വാടകവീട്ടില് വന്നപ്പോള് ഞാന് അല്പം കാര്യമായിത്തന്നെ പറഞ്ഞു.
``മാഷേ,എനിക്കൊരു സ്ഥലം നോക്കിത്തരണം.''
മാഷും മഞ്ജുവും അക്കാര്യമേറ്റു.എന്റെ `ഹരിതമോഹനം' എന്ന കഥയുടെ വലിയൊരു ഇഷ്ടക്കാരനായിരുന്നു മാഷ്.
ഞാന് പാടൂര് ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെ അവരുടെ മകന് പത്താം ക്ലാസുകാരന് ആദിത്യനെയും കൂട്ടി പാടൂരും കാവശ്ശേരിയിലും നടക്കാന് പോകുമായിരുന്നു.വയലുകളും കരിമ്പനപ്പറമ്പുകളും കാവുകളും പുഴകളും താണ്ടി ഞങ്ങളിരുവരും പകല് തോറും നടന്നലയും.വാസ്തവത്തില് എത്ര മുക്കിക്കുടിച്ചാലും മതിവരാത്ത പാലക്കാടിന്റെ ഹരിതഭംഗി എന്നെ അന്നൊക്കെ വല്ലാതെ മുഗ്ധനാക്കിയിട്ടുണ്ട്.വെറും സാധാരണക്കാരുടെ നാട് കൂടിയാണല്ലോ പാലക്കാട്.ജാടയൊന്നും ആരിലുമില്ല.അതിനെക്കാളുപരിയാണ് അവരുടെ മനസ്സിലെ നന്മ.കഥകള് എത്ര വേണമെങ്കിലും കിട്ടുന്ന മണ്ണും കാറ്റും വെയിലും മഴയും.പിന്നെ ഞാനെങ്ങനെ പാലക്കാടിനെ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കും.?
കഴിഞ്ഞ ജനുവരിയോടെ എന്റെ ജീവിതം അപ്രതീക്ഷിതമായ വിധത്തില് മാറിമറിഞ്ഞു.സ്വന്തമായ നിലനില്പ് എന്നത് ഏതുവിധേനയും കൂടിയേതീരൂ എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ഞാനെത്തിപ്പെട്ടു.അവനവന്റെ ജംഗമങ്ങള് പെറുക്കിവയ്ക്കാനൊരിടം എന്നത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്യാവശ്യമായി മാറി.സങ്കീര്ണ്ണമായ സ്ഥിതിഗതികളിലേക്ക് ഞാനുണര്ന്നത് അന്നേരമാണെന്നും പറയാം.അപ്പോഴേക്കും ജീവിതത്തിലെ വലിയ അലസതയുടെ ശിക്ഷ എനിക്കുകിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഓര്മ്മ വച്ച കാലം മുതല് കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞ് ചിതലിനും മണ്ണിനും തീയ്ക്കും കൊടുക്കാതെ കൊണ്ടുനടന്നതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന അവസ്ഥയെ ഞാന് നേരിട്ടു.
അനവധി സുഹൃത്തുക്കളെ തന്ന കത്തെഴുത്തുകാലത്തെ ഫയലുകള് മുതല് ആദ്യകഥകള് വന്ന സ്വന്തം കൈയെഴുത്തുമാസികകള് വരെ എന്നെ നോക്കി അമ്പരപ്പോടെ നിന്നു.ആദ്യകാല കഥകള് വന്ന (ഒരു സമാഹാരത്തിലും ഞാന് ഉള്പ്പെടുത്താത്ത) മാസികകളെ ഇനി ഞാനെവിടെ സൂക്ഷിക്കും.
അങ്ങനെ എണ്ണിപ്പറഞ്ഞാല് സങ്കടം പൊട്ടും.വീട് മുഴുവന് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു.ഒരോ ചുമരിലും കയറിയിരിപ്പുണ്ട് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഓര്മ്മകള്,അടയാളങ്ങള്,ഭദ്രമാക്കിവയ്ക്കേണ്ട നിസ്സാരമെന്നു തോന്നുന്ന മുദ്രകള്.പക്ഷേ വീടൊഴിയുമ്പോള് അതൊക്കെ എവിടെവയ്ക്കും..?ഞാനെന്ത് മറുപടി പറയാന്..!
പെട്ടിവണ്ടി വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന് എല്ലാം അതിലിട്ട് ആക്രികച്ചവടക്കാരന് വിറ്റു.പോയതെല്ലാം വിലപ്പെട്ടതാണ്.കാലത്തിന്റെ കലവറയില് ചിത്രപ്പൂട്ടിട്ട് വയ്ക്കേണ്ടിയിരുന്ന വിഭവങ്ങളും വിലപ്പെട്ട രേഖകളും.
എങ്ങനെ അവ നഷ്ടമായി അഥവാ എന്തിന് അവയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തി.?ഒരേയൊരുത്തരം:സ്വന്തമായി ഒരിത്തിരി ഇടമില്ലാത്തതുകൊണ്ടുമാത്രം.
ഞാന് മാഷിനെ വിളിച്ചു.
``മാഷേ,എനിക്കുടനെ സ്ഥലം വേണം.അഞ്ച് സെന്റ് മതി.അതിനുള്ള കാശുണ്ട്.പോരാത്തത് ഉണ്ടാക്കാം.''
ഇത്തവണ സാഹചര്യങ്ങള് കേട്ട മാഷ് പിറ്റേന്നുതന്നെ എന്നെ വിളിച്ചു.
``സ്ഥലമുണ്ട്.അത് ഞങ്ങള് വാങ്ങാന് നിശ്ചയിച്ചിരുന്നതാണ്.പക്ഷേ ഇപ്പോ ഞങ്ങള്ക്കതിന് സാധിക്കില്ല.അത് സൗകര്യമായി.നിനക്കുതരാം.വില ഇത്രയാണ് പറയുന്നത്.''
എന്നിട്ട് മാഷ് സെന്റിന്റെ വില പറഞ്ഞു.അത്രയും സംഖ്യ എന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.എന്നാല് ഉണ്ടാക്കാമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് ക്ഷണനേരം കളയാതെ ഞാന് പറഞ്ഞു.
``അതെനിക്കുവേണം.അതെനിക്കുവേണം.''
``എന്നാല് സൗകര്യം നോക്കി നീയൊരു ദിവസം വരൂ.മഞ്ജുവിന്റെ സ്കൂളില് ചെന്നാല് മതി.പ്ലോട്ട് കാണിച്ചുതരും.''
എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി.എറണാകുളത്തുനിന്ന് ഒരു ദിവസം ഞാനവിടെ ചെന്നു.ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് മഞ്ജു എന്നെയും കൂട്ടി സ്ഥലം കാണിച്ചുതരാന് വന്നു.
ആദ്യമായി സ്ഥലം വാങ്ങാന് പോകുന്നവന്റെ ഗര്വ്വോടെയാണ് ഓട്ടോയിറങ്ങി ഞാന് നടന്നത്.പെട്ടെന്ന് ഞാന് നിന്നു.ചുറ്റും നോക്കി.നല്ല പരിചയമുള്ള സ്ഥലം.ഇതെവിടെയാണ്.?ഓര്മ്മയില് പരതി.വൈകാതെ മനസ്സിലായി.അതേ വഴികള്..
പതിനഞ്ച് വര്ഷങ്ങള്ക്കപ്പുറം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പെണ്കുട്ടിയുടെ കൈപിടിച്ച് ഒരു സായാഹ്നത്തില് ഞാനിതിലെ വന്നിട്ടുണ്ട്.അന്ന് അസ്തമയാകാശത്തിന്റെ അവസാനനേരപൊട്ടുതരികള് അവളുടെ മുഖത്ത് വീണുകിടന്നിരുന്നു.അതിനെക്കാള് തീക്ഷ്ണമായിരുന്നു അന്നവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന വിഷാദഛായ.അക്കാലത്ത് ഒരു ഹ്രസ്വകാലം അവളുടെ ചേച്ചി ഇവിടെയടുത്തായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്.
കാലത്തിനിപ്പുറത്തുനിന്നു നോക്കുമ്പോള് എന്തൊരു വിസ്മയം.ഒന്നും മനപ്പൂര്വ്വമായിരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാല് ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ.?
ഞാന് നിശ്ശബ്ദനായി നടന്നു.പരിസരത്ത് കാല്പ്പെരുമാറ്റത്തിന്റെ പരിചിതസ്വരം.അത് വര്ഷങ്ങള്ക്കപ്പുറത്തുനിന്നാണ്.മതി.ഇതുതന്നെ മതി എനിക്കു ജീവിക്കാനുള്ള സ്ഥലം.ഞാന് മനസ്സിലോര്ത്തു.
ആദ്യമായി വരുന്നതിനാല് പരിസരം പഠിക്കുന്നതിനായി പ്രധാനനിരത്തില് നിന്നുള്ള ദൂരം നടക്കാമെന്നാണ് മഞ്ജു പറഞ്ഞത്.വഴിയില് വൈകുന്നേരത്തെ വെയില് വീഴുന്നുണ്ട്.കണ്ണെത്താദൂരം നിരന്നുകിടക്കുന്ന പ്രദേശം.ഇടയില് ചില വീടുകള്.വളഞ്ഞു ചരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വീതികുറഞ്ഞ ടാര്നിരത്ത്.അകലെയായി എന്റെ വരവ് നോക്കി നില്ക്കുന്ന കരിമ്പനകള്.കൃഷിയൊഴിഞ്ഞ പാടത്ത് കൊറ്റികളും കിളികളും.അപ്പുറത്ത് അധികം പരപ്പില്ലാത്ത ഒരു കുളം.അതിനെച്ചുറ്റി ചെന്നാല് കാണുന്നതാണ് ഞാന് വാങ്ങാന് പോകുന്ന സ്ഥലം.കുറേ അകലെയായി ഗായത്രിപ്പുഴ.പുഴയുടെ തിളക്കം കാണാമോ..?എന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു.
അളന്നിട്ട സ്ഥലത്ത് തറച്ചിട്ടുള്ള കുറ്റികള് കാണിച്ച് മഞ്ജു അതിരുകള് പറഞ്ഞുതന്നു.എനിക്കൊന്നും പിടികിട്ടിയില്ല.എങ്കിലും സ്ഥലം കണ്ടു,മനസ്സിലായി.ഞാന് മൊബൈല് കാമറയില് സ്ഥലത്തിന്റെ ഫോട്ടോയെടുത്തു.തിരിച്ചുവരുമ്പോള് ഞാന് മഞ്ജുവിനെ നോക്കി.പണ്ട്,വളരെ പണ്ട് നീല ഇന്ലന്റില് എനിക്കു കത്തയച്ചിരുന്ന ഏതോ ദേശത്തെ പെണ്കുട്ടി ഇപ്പോള് എനിക്ക് വാങ്ങാന് സ്ഥലം കാണിച്ചുതരുന്നു.എന്റെ രക്തബന്ധുവല്ല,ആരുമല്ല,ഞാനവര്ക്ക് നയാപൈസയുടെ ഉപകാരം ചെയ്തിട്ടുമില്ല.എന്നിട്ടും..
പോക്കുവെയില് തങ്ങിനില്ക്കുന്ന കരിമ്പനകള് ഇതെല്ലാമടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യം മനുഷ്യരോട് പറയട്ടെ.അതിനുത്തരം പോലെ ഒരു ചെമ്പരുന്ത് മാനത്ത് പറക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.
ഞങ്ങള് ബസിന് മടങ്ങി.സത്യത്തില് പിന്നീടുള്ള വ്യവഹാരജോലികളും ഇടപാടുകളും ഞാനറിഞ്ഞില്ല.അവരെന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചില്ല എന്നല്ലേ പറയേണ്ടത്.അവര് തന്നെ സ്ഥലമുടമയെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു.എനിക്കായി അഡ്വാന്സ് കൊടുത്തു.അളപ്പിക്കാന് ആളെ ഏര്പ്പാടാക്കി.അപ്പോള് ചെറിയൊരു പ്രശ്നം തലപൊക്കി.അളന്നുവന്നപ്പോള് അത് എട്ടു സെന്റുണ്ട്.അത്രയും വാങ്ങാനുള്ള പണം എന്റെ കൈയിലില്ല.അഞ്ച് സെന്റ് മതിയായിരുന്നു എനിക്ക്.വേണ്ടെന്നുവച്ചാല് വേറാരെങ്കിലും വാങ്ങിപ്പോകും.
ഇത്തിരി ഭയപ്പാടോടെ ഞാനാലോചിക്കുക മാത്രമല്ല പുതിയ പ്രതിസന്ധിയെപ്പറ്റി എനിക്ക് വളരെ അടുപ്പമുള്ളവരോട് പറയുകയും ചെയ്തു.അപ്പോഴുണ്ടായ പ്രതികരണങ്ങളാണ് യഥാര്ത്ഥത്തില് എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത്.എന്തുവന്നാലും സ്ഥലം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുതെന്നും തികയാത്ത പണം എത്രയായാലും എനിക്ക് തരാമെന്നുമായിരുന്നു അത്.
അതെനിക്കൊരു ധൈര്യമായിരുന്നു.അതെനിക്ക് കിട്ടിയ,എന്റെ ഇത്രയും കാലത്തെ എഴുത്തിന് കിട്ടിയ,സ്നേഹവും വലിയ പിന്തുണയുമായിരുന്നു.അപ്പോള് ഗായത്രിപ്പുഴയുടെ തണുത്ത ഓര്മ്മ എന്നെ തഴുകി.
സ്ഥലം രജിസ്റ്റര് ചെയ്യാന് വേണ്ട കാര്യങ്ങളെല്ലാം മാഷ് ചെയ്തു.ആധാരം എഴുതാന് ഏല്പ്പിച്ചു.ഇതിനെല്ലാം വേണ്ടി ഒന്നിലേറെ തവണ ഓടിനടന്നത് കാഴ്ചയ്ക്ക് കാര്യമായ വിഷമമുള്ള മാഷും മഞ്ജുവുമാണ്.
മൂന്ന് പേര് എനിക്ക് പലിശയില്ലാതെ പണം തന്ന് സഹായിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില് (ദൈവമേ,ആ കടപ്പാടുകള് ജീവന് വിട്ടുപോകുന്ന അവസാനനിമിഷത്തിലും ഞാനോര്ത്തുവയ്ക്കും.)അവസാനനിമിഷം ഞാനാ സ്ഥലം വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുമായിരുന്നു.
പണം തന്നവരോടുള്ള അഗാധമായ നന്ദി ഹൃദയത്തില് സൂക്ഷിക്കുന്നതിനൊപ്പം ഈ രണ്ടുപേരെപ്പറ്റി കൂടുതലായി ഞാന് എടുത്തുപറയാന് കാരണമുണ്ട്.ഇവരില്ലായിരുന്നെങ്കില് ഇത്തരം കച്ചവടം നടത്തി യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഞാന് ഇടനിലക്കാരാല് വല്ലാതെ പറ്റിക്കപ്പെടുകയോ പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് കഷ്ടപ്പെടുകയോ ചെയ്യേണ്ടിവരുമായിരുന്നു.മാത്രവുമല്ല ഇത്തരം വ്യവഹാരകാര്യങ്ങളിലൊക്കെ എന്റെ അറിവ് എന്നത് വട്ടപ്പൂജ്യമാണ്.ആരേക്കാളും നന്നായി അതെനിക്കറിയാം.ഒരു പ്രതിഫലവും പറ്റാതെ എനിക്കായി അവര് കഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്നോടുള്ള മമത കൊണ്ടുമാത്രമാണ്.അത് എന്റെ സാഹിത്യം വായിച്ചിട്ടുള്ള ആരാധനയില്നിന്നോ ആഹ്ലാദത്തില് നിന്നോ മാത്രമുള്ളതല്ലെന്ന് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു.അത് ഒരു സഹജീവി എന്ന നിലയില് വര്ഷങ്ങളായി അവരെന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത് കൊണ്ടാണ്.
ഇന്ന് ആ സ്ഥലത്തു പോകുമ്പോള് ഓര്മ്മകള് പലതാണ്.എന്റെ പേരിലുള്ള ഇത്തിരി മണ്ണാണത്.ആരിറക്കിവിട്ടാലും ഏത് വീടൊഴിഞ്ഞാലും ആരുപേക്ഷിച്ചുപോയാലും എനിക്കീ ഭൂമിയില് വരാനൊരിടമുണ്ട്.
നീലാകാശത്തിനുതാഴെ എന്റെ മണ്ണില് നില്ക്കുമ്പോഴെനിക്ക് ഒരു ഏട്ടനെ പോലെ കൂടെനിന്ന മാഷെ ഓര്മ്മവരും.സ്നേഹം മനസ്സുകളില് മരിക്കുകയില്ലെന്ന് അപ്പോള് അതുവഴി വരുന്ന കരിമ്പനക്കാറ്റ് എന്നോട് പറയാറുണ്ട്..
(ഒരല്പം പൊങ്ങച്ചത്തിന്റെ സ്വഭാവമുള്ള ഈ കുറിപ്പ് ഇക്കൊല്ലത്തെ കേരള കൌമുദി ഓണപ്പതിപ്പില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണ്.ഒരിക്കല് വായിച്ചവര് ദയവായി ക്ഷമിക്കുമല്ലോ.)
Tuesday, September 13, 2011
Saturday, July 23, 2011
അകലങ്ങളുടെ ഇരുകരകളിലിരുന്ന് വളരെ വൈകിയുറങ്ങിയ രാവുകള്ക്ക്,വളരെ നേരത്തേയുണര്ന്ന പുലരികള്ക്ക്.ഇടയിലെ ദീര്ഘമായ പകലുകള്ക്കും.
ഈ മഴക്കാലത്തും,
വേനലില് അയച്ചുതന്ന ആ നിറഞ്ഞ കുളത്തിന്റെ ഓര്മ കെടാതിരിക്കുന്നു.
എനിക്ക് അസഹ്യമായ നിന്റെ മൌനത്തില്,
നിനക്ക് അസഹ്യമായ എന്റെ മൌനത്തിലും!
നമ്മുടെ സൌഭാഗ്യനിമിഷങ്ങളില് പിറന്ന നല്ല മണമുള്ള പൂക്കള്.
Monday, July 4, 2011
കെ.വി.അനൂപിന് മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന്കുട്ടി കഥാപുരസ്കാരം
ചില ദിവസങ്ങള് ഇങ്ങനെയാണ്.പൂവുകള് പോലെ.അതീവ മൃദുലം.ഹര്ഷമുണ്ടാക്കുന്നത്ര നിര്മ്മലം.പറയാന് കാരണം ഇന്നലത്തെ ദിവസമാ
എന്റെ സ്നേഹിതന് കെ.വി.അനൂപിന്(സീനിയര് സബ് എഡിറ്റര്,മാതൃഭൂമി സ്പോര്ട്സ് മാസിക)മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന് കുട്ടി കഥാപുരസ്കാരം നല്കിയത് ഇന്നലെ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് പാലക്കാട് തൃപ്തി ഹാളില് വച്ചായിരുന്നു.
അനൂപേട്ടന്റെ 'കാഴ്ചയ്ക്കുള്ള വിഭവങ്ങള്'എന്ന കഥാസമാഹാരമാണ് പുരസ്കാരത്തിന് അര്ഹമായത്.പതിനായിരത്തൊന്നു രൂപയും ഗായത്രി രൂപകല്പന ചെയ്ത ശില്പവും പ്രശസ്തി പത്രവും അടങ്ങുന്ന അവാര്ഡ് പാലക്കാട് കലക്ടര് കെ.വി.മോഹന് കുമാറാണ് അദ്ദേഹത്തിന് സമ്മാനിച്ചത്.സപര്യ സാഹിത്യ വേദിയാണ് മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന് കുട്ടി കഥാപുരസ്കാരം ഏര്പ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്.ചടങ്ങില് രഘുനാഥന് പറളി,ഇ.സന്തോഷ് കുമാര്,എം.രാജീവ് കുമാര്,ഡോ.പി.മുരളി,പ്രദീപ്,എം.നന്ദകുമാര്,കെ.എന്.സുരേഷ്കുമാര്,മനോജ് വെട്ടികാട്,ശരത്ബാബു തച്ചന്പാറ,പവിത്രന് ഓലശ്ശേരി(ഇരുവരും സപര്യ ഭാരവാഹികള്) തുടങ്ങിയവര് സംബന്ധിച്ചു.മാതൃഭൂമി ബുക്സാണ് അവാര്ഡ് കൃതിയായ 'കാഴ്ചയ്ക്കുള്ള വിഭവങ്ങള്' പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.അനൂപേട്ടന്റെ കഥകളെ സദസ്സിന് പരിചയപ്പെടുത്തി സംസാരിക്കാന് കഴിഞ്ഞത് എന്റെ ഭാഗ്യമായി ഞാന് കരുതുന്നു.
അതിനുശേഷം പ്രദീപിന്റെ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളും (സര്പ്പചിത്രണങ്ങളും കര്ണ്ണഭൂഷണങ്ങളും എന്ന ഹിതോമി കനഹാരെയുടെ ജാപ്പാനീസ് നോവലിന്റെ പരിഭാഷയും കോയന്പത്തൂര് സ്ഫോടനം എന്ന കഥാസമാഹാരവും. പ്രസാധകര്-കാലം,തിരുവനന്തപുരം.)അവിടെവച്ച് പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
കാലത്ത് അതേ ഹാളില്,കഴിഞ്ഞ പത്തോളം വര്ഷമായി എനിക്കറിയാവുന്ന ഏതാനും സുഹൃത്തുക്കളുടെ പാലക്കാടന് സംരംഭമായ 'എഴുത്താണി' മാസിക(മോജസ് ബില്ഡിംഗ്,കോര്ട്ട് റോഡ്,ആലത്തൂര്,പാലക്കാട്-678541./e mail:ezhuthanimagazin@gmail.com)യുടെ ആദ്യലക്കത്തിന്റെ പ്രകാശനവും നടന്നു.കെ.വി.മോഹന്കുമാര്,സിവിക് ചന്ദ്രന്,പി.എം ആന്റണി,ഡോ.കെ.എം.ജോയ്പോള്,ഗായത്രി...തുടങ്ങി നിരവധി പേര് മാസികാപ്രകാശനച്ചടങ്ങില് പങ്കെടുത്തിരുന്നു.വാസ്തവത്തില് ഒരു ദിവസം മുഴുവന് നീണ്ടുനിന്ന ഹൃദ്യമായ പരിപാടികളായിരുന്നു ഇതെല്ലാം.
പാലക്കാട് താമസമാരംഭിച്ച് ആറു മാസമായെങ്കിലും ഞാന് ആദ്യമായി പങ്കെടുക്കുന്ന പൊതുപരിപാടിയായിരുന്നു ഇത്.അത് ഇത്തരത്തില് സൌഹൃദത്താല് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ പരിപാടികള് ആയിരുന്നതിനാല് മാത്രം.സദസ്സ് നിറഞ്ഞ് പകല് മുഴുവന് നിന്ന സഹൃദയപങ്കാളിത്തം വാസ്തവത്തില് എന്നെ വല്ലാതെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.എന്നെ മാത്രമല്ല പങ്കെടുത്ത എല്ലാവരെയും.നിരവധി പ്രമുഖര് സദസ്സിലുമുണ്ടായിരുന്നു.
ചില ദിവസങ്ങള് ഇങ്ങനെ വീണുകിട്ടും.വളരെ മനോഹരമായ ഒരു പാട്ട് പോലെ അത് നമ്മളിലേക്ക് ഒഴുകും.ദിവസം തീര്ന്നാലും അതിന്റെ മാധുര്യം പരിസരത്തുതന്നെ തങ്ങിനില്ക്കും.
സ്ത്രീയുടെ വിരലടയാളങ്ങള്
എന്റെ ജീവിതത്തെ ക്രിയാത്മകമായി സ്വാധീനിച്ച ഏതാനും സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി ഞാന് സംസാരിക്കുന്നത് സജില് ശ്രീധര് കേട്ടെഴുതിയത് ഈ ലക്കം കന്യക(2011,ജൂലൈ 1-15)യില് സ്ത്രീയുടെ വിരലടയാളങ്ങള് എന്ന തലക്കെട്ടില് താല്പര്യമുള്ളവര്ക്ക് വായിക്കാം.
എന്റെ സ്നേഹിതന് കെ.വി.അനൂപിന്(സീനിയര് സബ് എഡിറ്റര്,മാതൃഭൂമി സ്പോര്ട്സ് മാസിക)മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന് കുട്ടി കഥാപുരസ്കാരം നല്കിയത് ഇന്നലെ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് പാലക്കാട് തൃപ്തി ഹാളില് വച്ചായിരുന്നു.
അനൂപേട്ടന്റെ 'കാഴ്ചയ്ക്കുള്ള വിഭവങ്ങള്'എന്ന കഥാസമാഹാരമാണ് പുരസ്കാരത്തിന് അര്ഹമായത്.പതിനായിരത്തൊന്നു രൂപയും ഗായത്രി രൂപകല്പന ചെയ്ത ശില്പവും പ്രശസ്തി പത്രവും അടങ്ങുന്ന അവാര്ഡ് പാലക്കാട് കലക്ടര് കെ.വി.മോഹന് കുമാറാണ് അദ്ദേഹത്തിന് സമ്മാനിച്ചത്.സപര്യ സാഹിത്യ വേദിയാണ് മുണ്ടൂര് കൃഷ്ണന് കുട്ടി കഥാപുരസ്കാരം ഏര്പ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്.ചടങ്ങില് രഘുനാഥന് പറളി,ഇ.സന്തോഷ് കുമാര്,എം.രാജീവ് കുമാര്,ഡോ.പി.മുരളി,പ്രദീപ്,എം.നന്ദകുമാര്,കെ.എന്.സുരേഷ്കുമാര്,മനോജ് വെട്ടികാട്,ശരത്ബാബു തച്ചന്പാറ,പവിത്രന് ഓലശ്ശേരി(ഇരുവരും സപര്യ ഭാരവാഹികള്) തുടങ്ങിയവര് സംബന്ധിച്ചു.മാതൃഭൂമി ബുക്സാണ് അവാര്ഡ് കൃതിയായ 'കാഴ്ചയ്ക്കുള്ള വിഭവങ്ങള്' പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.അനൂപേട്ടന്റെ കഥകളെ സദസ്സിന് പരിചയപ്പെടുത്തി സംസാരിക്കാന് കഴിഞ്ഞത് എന്റെ ഭാഗ്യമായി ഞാന് കരുതുന്നു.
അതിനുശേഷം പ്രദീപിന്റെ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളും (സര്പ്പചിത്രണങ്ങളും കര്ണ്ണഭൂഷണങ്ങളും എന്ന ഹിതോമി കനഹാരെയുടെ ജാപ്പാനീസ് നോവലിന്റെ പരിഭാഷയും കോയന്പത്തൂര് സ്ഫോടനം എന്ന കഥാസമാഹാരവും. പ്രസാധകര്-കാലം,തിരുവനന്തപുരം.)അവിടെവച്ച് പ്രകാശിപ്പിച്ചു.
കാലത്ത് അതേ ഹാളില്,കഴിഞ്ഞ പത്തോളം വര്ഷമായി എനിക്കറിയാവുന്ന ഏതാനും സുഹൃത്തുക്കളുടെ പാലക്കാടന് സംരംഭമായ 'എഴുത്താണി' മാസിക(മോജസ് ബില്ഡിംഗ്,കോര്ട്ട് റോഡ്,ആലത്തൂര്,പാലക്കാട്-678541./e mail:ezhuthanimagazin@gmail.com)യുടെ ആദ്യലക്കത്തിന്റെ പ്രകാശനവും നടന്നു.കെ.വി.മോഹന്കുമാര്,സിവിക് ചന്ദ്രന്,പി.എം ആന്റണി,ഡോ.കെ.എം.ജോയ്പോള്,ഗായത്രി...തുടങ്ങി നിരവധി പേര് മാസികാപ്രകാശനച്ചടങ്ങില് പങ്കെടുത്തിരുന്നു.വാസ്തവത്തില് ഒരു ദിവസം മുഴുവന് നീണ്ടുനിന്ന ഹൃദ്യമായ പരിപാടികളായിരുന്നു ഇതെല്ലാം.
പാലക്കാട് താമസമാരംഭിച്ച് ആറു മാസമായെങ്കിലും ഞാന് ആദ്യമായി പങ്കെടുക്കുന്ന പൊതുപരിപാടിയായിരുന്നു ഇത്.അത് ഇത്തരത്തില് സൌഹൃദത്താല് ബന്ധിക്കപ്പെട്ട വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ പരിപാടികള് ആയിരുന്നതിനാല് മാത്രം.സദസ്സ് നിറഞ്ഞ് പകല് മുഴുവന് നിന്ന സഹൃദയപങ്കാളിത്തം വാസ്തവത്തില് എന്നെ വല്ലാതെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.എന്നെ മാത്രമല്ല പങ്കെടുത്ത എല്ലാവരെയും.നിരവധി പ്രമുഖര് സദസ്സിലുമുണ്ടായിരുന്നു.
ചില ദിവസങ്ങള് ഇങ്ങനെ വീണുകിട്ടും.വളരെ മനോഹരമായ ഒരു പാട്ട് പോലെ അത് നമ്മളിലേക്ക് ഒഴുകും.ദിവസം തീര്ന്നാലും അതിന്റെ മാധുര്യം പരിസരത്തുതന്നെ തങ്ങിനില്ക്കും.
സ്ത്രീയുടെ വിരലടയാളങ്ങള്
എന്റെ ജീവിതത്തെ ക്രിയാത്മകമായി സ്വാധീനിച്ച ഏതാനും സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി ഞാന് സംസാരിക്കുന്നത് സജില് ശ്രീധര് കേട്ടെഴുതിയത് ഈ ലക്കം കന്യക(2011,ജൂലൈ 1-15)യില് സ്ത്രീയുടെ വിരലടയാളങ്ങള് എന്ന തലക്കെട്ടില് താല്പര്യമുള്ളവര്ക്ക് വായിക്കാം.
Saturday, July 2, 2011
വിവാഹം-ശത്രുരാജ്യത്തലവന്മാരുടെ ഒന്നിച്ചുജീവിതം
ഇന്ത്യയിലെ ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് പല പുരോഗതികളുണ്ടെങ്കിലും സങ്കീര്ണ്ണമായ മാനസികഘടനയുള്ള സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാരുടെ ചെറുചെറുകൂട്ടങ്ങളാണ് കേരളത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലുമുള്ളതെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.ഇതിന് കാല-ദേശ-പ്രായ-മതവ്യത്യാസങ്ങള് ഉണ്ടാവാം.പക്ഷേ എന്നിരുന്നാലും ദാമ്പത്യജീവിതത്തില് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളില് ഇവരെല്ലാവരും ഒറ്റക്കെട്ടാണ്.പ്രധാനമായും അത് പ്രായപൂര്ത്തിയെത്തിയ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെ ലൈംഗീകതയാണ്.
മക്കത്തായം,മരുമക്കത്തായം,സംബന്ധം,ബാന്ധവം തുടങ്ങി പലപേരില് നൂറ്റാണ്ടുകളായി സ്ത്രീപുരുഷബന്ധങ്ങളെയും കുടുംബവ്യവസ്ഥയെയും നിര്ണ്ണയിച്ചുപോരുന്ന കേരളത്തില് നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യജീനുകളില് ഒരേപോലെ പതിഞ്ഞുപോയ ഒരേയൊരുകാര്യം ദാമ്പത്യത്തിലെ ലൈംഗീകതയെ സംബന്ധിച്ച അടിയുറച്ച ചില ചിന്തകളാണ്.അതില് പലതും അസംബന്ധമാണെന്ന് ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.ദാമ്പത്യത്തിലെ ലൈംഗീകതയില് തുറക്കലുകളില്ല അടയ്ക്കലുകളേയുള്ളു.എല്ലാക്കാലത്തും അടച്ചുവച്ചും മൂടിവച്ചും അനുഷ്ഠിച്ചുപോന്നിരുന്ന ലൈംഗീകതയെ സംബന്ധിച്ച് ഓരോ തലമുറയും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത് കേരളത്തില് ഒരേ രീതിയിലാണ്.അതായത് സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെ സ്നേഹം(പ്രത്യേകിച്ചും ശാരീരികസ്നേഹം)അവര്ക്കിടയില്പ്പോലും പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ളതല്ല എന്നതാണ്.അത് കഴിയുന്നത്ര ഗോപ്യമാക്കി വയ്ക്കാനുള്ളതാണത്രേ.
അതിന്റെ ശിക്ഷയാണ് ഇന്ന് കേരളത്തില് വ്യാപകമാവുന്ന വിവാഹമോചനത്തിലെ എണ്ണപ്പെരുപ്പം.പണമുണ്ട്,വിദ്യാഭ്യാസമുണ്ട്,സാമൂഹികപദവികളുണ്ട്,സാമ്പത്തികസ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്,ആഡംബരജീവിതമുണ്ട്,എന്നിരുന്നാലും സ്നേഹത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ലൈംഗികജീവിതം പങ്കുവയ്ക്കുന്നതില് സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാര് ഇവിടെ ഒരേപോലെ പരാജിതരാവുന്നു.പരാജിതരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറിവരുന്ന സമാധാനവും സന്തോഷവും നിലനിര്ത്താനുമുള്ള കുറുക്കുവഴികളാണ് അവരെ വിവാഹമോചനമെന്ന വിജയത്തിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത്.കീഴെത്തട്ടിലെയും മേലേത്തട്ടിലെയും വിവാഹമോചനത്തിലെ എണ്ണപ്പെരുപ്പത്തിനുകാരണങ്ങള് പ്രധാനമായും ലൈംഗീകതയിലെ അസമത്വമല്ലെങ്കിലും,മദ്യപാനം,സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മ,സാമൂഹികനിലകളിലെ അസന്തുലനം,ഈഗോ എന്നിവയൊക്കെയാണെങ്കിലും,ലൈംഗീകജീവിതത്തിലെ അതൃപ്തിയും പ്രധാനമല്ലാത്ത സ്ഥാനം അവര്ക്കിടയിലും വഹിക്കുന്നുണ്ട്.എന്നാല് ഭൂരിപക്ഷം വരുന്നത് മദ്ധ്യവര്ഗ്ഗമായതിനാല് നമുക്കാവഴിക്ക് ചിലത് ചിന്തിക്കാം.
വേര്പിരിയാന് തീരുമാനിക്കുന്നവരില് ഏറെയും അഭ്യസ്തവിദ്യരാണെന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്.എന്തുകൊണ്ട് അഭ്യസ്തവിദ്യര്..?ദാമ്പത്യത്തിലായാലും യോജിച്ചുപോകാന് കഴിയാത്ത സാഹചര്യത്തില് അവര് നിര്ഭയം തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നു എന്നതുതന്നെ കാരണം.എന്നാല് പിന്നാക്കാവസ്ഥകളില് നില്ക്കുന്ന പലര്ക്കും ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില് സ്വന്തം നിലപാട് വ്യക്തമാക്കാനോ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനോ കഴിയുന്നില്ല.പലപ്പോഴും മതത്തിനുപോലും തടയാനാവാത്ത വിധത്തില് ഇന്ന് വിവാഹമോചനങ്ങള് വര്ദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.
വേര്പിരിയേണ്ടിവരുന്നതിനുള്ള പ്രധാനകാരണം ആരുംതന്നെ പുറത്തുപറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹമില്ലായ്മയാണ് കാരണമെന്നു വ്യക്തമാണ്.
ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും പരസ്പരസ്നേഹത്തില് അലിഞ്ഞുതീരാത്ത അഭിപ്രായഭിന്നതകളില്ല.സ്നേഹത്തില് നിന്ന് നല്ല ലൈംഗികബന്ധവും സ്വാഭാവികമായും ഉണ്ടാകും.നല്ല ലൈംഗികത സാദ്ധ്യമാകുന്നതോടെ ദമ്പതികളില് മാനസികപിരിമുറുക്കങ്ങള് ഇല്ലാതെയാകും.മാനസികപിരിമുറക്കങ്ങള് വിട്ടകന്ന മനസ്സില് സമാധാനത്തോടെ പ്രശ്നപരിഹാരങ്ങള് തേടാനുള്ള പ്രവണതയുണ്ടാകും.പങ്കാളികളില് സ്നേഹം തിരയാനും കൊടുക്കാനും മനസ്സുകൊടുക്കാത്തവരാണ്(അല്ലെങ്കില് അതിനു സാഹചര്യമില്ലാത്തവരാണ്)അന്യബന്ധങ്ങളില് സമാധാനം കണ്ടെത്താന് ശ്രമിക്കുന്നതും വഴിയേ അത് നിത്യപരാജയത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നതും.
കേരളത്തില് എല്ലാ മതവും വലിയ ശക്തിയായി വിവാഹബന്ധം വേര്പിരിയുന്നതിനെ എതിര്ക്കുന്നുണ്ട്.അഭിപ്രായ ഐക്യം നഷ്ടപ്പെട്ട ദമ്പതികള് ഒരു മേല്ക്കൂരയ്ക്കടിയില് നാടകം കളി തുടരട്ടെ എന്നാണ് പലപ്പോഴും അതിനര്ത്ഥം.രണ്ടാമത് അനാഥമായിപ്പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ ഭാവിയെപ്പറ്റിയുള്ള ഉത്കണ്ഠ.പക്ഷേ സ്വരച്ചേര്ച്ചയില്ലാത്തവരുടെ ഒന്നിച്ചുജീവിതം ആരോഗ്യമില്ലാത്ത സമൂഹത്തെ,രോഗാതുരമായ വ്യക്തികളെ സമൂഹത്തിനു സമ്മാനിക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ.
കോടതികളിലെത്തുന്ന ദമ്പതികളില് ബഹുഭൂരിപക്ഷത്തിനും സ്വരച്ചേര്ച്ചയില്ലായ്മയാണ് പിരിയാനുള്ള കാരണം.അതിന്റെ ഉപ കാരണങ്ങളാണ് പണം,സംശയം,മദ്യം മുതലായവ.വ്യക്തികള്ക്ക് ശരിയായ കൂട്ട് സ്വയം കണ്ടെത്താന് കഴിയാത്തതും ആ സാഹചര്യത്തില് കണ്ടെത്തിക്കൊടുക്കാന് കഴിയാത്ത രക്ഷിതാക്കളുമാണ് അതിന്റെ ഉത്തരവാദികള്.കാരണം ഇവിടെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടിവരുന്ന ആണുങ്ങള്ക്കും പെണ്ണുങ്ങള്ക്കും ഈ കാര്യത്തില് സ്വന്തം നിലയില് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ല.അഥവാ ഏറ്റെടുക്കാന് തയ്യാറല്ല.അതൊക്കെ രക്ഷിതാക്കളുടെ തലയിലേക്കാണ് കേരളത്തിലെ അഭ്യസ്തവിദ്യരും ഐടി ഫ്രഫഷണലുകളുമായ യുവതീയുവാക്കള് ഇട്ടുകൊടുക്കുന്നത്.ഇന്നും.
കാരണം-1. സ്വന്തമായി കണ്ടെത്തിയ പെണ്കുട്ടിയെ ആണ്കുട്ടിക്കോ,ആണ്കുട്ടിയെ പെണ്കുട്ടിക്കോ കെട്ടിച്ചുകൊടുക്കാന് ജീവിതത്തിന്റെ മദ്ധ്യവയസ്സ് താണ്ടിയ ഇരുപക്ഷത്തെയും രക്ഷിതാക്കള് തയ്യാറായിരിക്കില്ല.എന്തുകൊണ്ട്..?സ്വന്തം മക്കള് പങ്കാളിയോടൊത്ത് ലൈംഗികബന്ധം നടത്തി സന്തതികളുണ്ടാക്കുന്നതിലും കുടുംബമായി ജീവിക്കുന്നതിലും പരാജിതരാവുമെന്ന് അവര് ഏതൊക്കെയോ മുന്വിധികളോടെ ഭയപ്പെടുന്നു.
കാരണം-2. തങ്ങള് പങ്കാളിയെ കണ്ടുപിടിച്ചാല് അത് അച്ഛനമ്മമാരെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതും ധിക്കരിക്കുന്നതുമാവില്ലേ എന്നുകരുതി പെണ്കുട്ടികളില് ഭൂരിപക്ഷവും സ്വാഭിപ്രായങ്ങള് മറച്ചുവയ്ക്കുന്നു.റിസ്ക് എടുത്ത് അപകടമായാല് കൂടെ നില്ക്കാന് രക്ഷിതാക്കളുണ്ടാവില്ലെന്ന ഭയവും അവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു.ഏറെക്കുറെ ആണുങ്ങളും ഇതേ ചിന്താഗതി പിന്തുടരുന്നു.എന്നാല് ആണ്കുട്ടികളിലെ ഈ ചിന്താഗതി പെണ്വീട്ടുകാരില്നിന്ന് കനത്ത സ്ത്രീധനം വാങ്ങിച്ചെടുക്കുന്നതിനുമാത്രമാണ്.അത്തരക്കാര്ക്ക് പങ്കാളി ആരായാലും പ്രശ്മമല്ല.സ്ത്രീധനമാണ് അവര്ക്ക് പ്രധാനം.അത് വാങ്ങിച്ചുകൊടുക്കാന് ചുമതലപ്പെട്ടവരത്രേ അവരുടെ രക്ഷിതാക്കള്.
സ്വന്തം മക്കളുടെ ഭാവി എന്നത് സാമ്പത്തികസുരക്ഷിതത്വം മാത്രമാവുമ്പോള് ഇതൊക്കെ സംഭവിക്കും.പരമാവധി സ്ത്രീധനം കിട്ടുന്ന പെണ്ണിനാണ് ഗുണം കൂടുതല് എന്ന മട്ടിലും പല രക്ഷിതാക്കളുടെയും ചിന്ത പോകുന്നു.ഇതൊന്നും കെട്ടുറപ്പുള്ള മനസ്സുകളെ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന് കാര്യമായി സഹായിക്കുകയില്ല.വിവാഹമോചനം തേടി ആളുകള് കോടതികളില് എത്തുന്നതില് അത്ഭുതപ്പെടാനുണ്ടോ..?ഇത്തരം സാഹചര്യത്തില് സ്ത്രീ പുരുഷനെയും പുരുഷന് സ്ത്രീയെയുമല്ല ഇരുപക്ഷത്തെയും വിവരദോഷികളായ രക്ഷിതാക്കളും സമൂഹവുമാണ് ഇവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതെന്നു പറഞ്ഞാല് തെറ്റാവുമോ..?
കാരണം-3. മതം-ജാതി സമുദായങ്ങള് ഊരിപ്പിടിച്ച വാളുമായി ചുറ്റിനും നില്ക്കുന്നതിനാല് കേരളത്തിലെ വിദ്യാസമ്പന്നരായ യുവതീയുവാക്കള് തങ്ങളുടെ പങ്കാളിയെ കണ്ടെത്തുന്ന പണിയും സമുദായാചാര്യന്മാരെ രക്ഷിതാക്കള് വഴി ഏല്പ്പിക്കുന്നു.എന്തെന്നാല് അടിയുറച്ച ജാതിമതബോധം അവരെ സ്വതന്ത്രരായി നീങ്ങുന്നതില് നിന്ന് അബോധമായി പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു.
ഫലത്തില് നാമമാത്രമായ ഏതാനും പേരൊഴിച്ച് മറ്റാരും കേരളത്തില് സ്വമനസ്സിനിണങ്ങിയ പങ്കാളിയെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് വിവാഹം കഴിക്കുന്നില്ല.ബാക്കി ഒട്ടെല്ലാ വിവാഹങ്ങളും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞതുപോലെ,രക്ഷിതാക്കള്ക്കുവേണ്ടി,രക്ഷിതാക്കളാല്,അവരെപ്പോലെയുള്ള വാര്പ്പുമാതൃകകളെ സൃഷ്ടിക്കാന് വേണ്ടി രക്ഷിതാക്കള് മുന്കൈയെടുത്ത് നടത്തുന്ന നിഷ്ഫലകര്മ്മമായി മാറുന്നു.നിഷ്ഫലമെന്ന് പറയാന് കാരണം,യാതൊരുവിധ മാനസികാടുപ്പവുമില്ലാത്ത,ആണും പെണ്ണുമാണ് എന്ന ഒരേയാരു യോഗ്യതമാത്രമുള്ള ഇവരാണ് മൂന്നാംമാസം മുതല് കുടുംബക്കോടതി വരാന്തകളില് ജീവിതത്തെ തള്ളിനീക്കുന്നതും ഹോമിക്കുന്നതും.വാസ്തവത്തില് വിവാഹമെന്ന സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ഇരകള്.ഈ ഇടപാടില് താല്കാലികമായി വിജയിക്കുന്നതും അന്തിമമായി പരാജയപ്പെടുന്നതും രക്ഷിതാക്കളാണ്.നിലനിര്ത്തുന്ന അസംതൃപ്ത വിവാഹത്തില്നിന്നുണ്ടാവുന്ന,ശരീരം സമ്മതിക്കാതെ ഇണചേരേണ്ടിവന്നതുമൂലം ഉണ്ടായിപ്പോയ അവരുടെയൊക്കെ കുട്ടികളാവട്ടെ മറ്റൊരു ക്രിമിനല്സമൂഹത്തിലേക്കുള്ള വാഗ്ദാനങ്ങളും.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ വിവാഹിതരായാലും കേടുപാടുകളില്ലാതെ ജീവിതം കൊണ്ടുപോകാന് കഴിയുന്ന സാഹചര്യവും അറിവും ഇവിടെയുണ്ട്.എന്നിട്ടും പലര്ക്കും അതിന് കഴിയാത്തതെന്താണ്..?
അനുകരിക്കാന് പൂര്വ്വമാതൃകകളില്ലാത്തതാണ് ഒരു കാരണം.നല്ല രക്ഷിതാക്കളായി മക്കള്ക്കുമുന്നില് ജീവിതം കാണിച്ചുകൊടുക്കാന് കഴിഞ്ഞ തലമുറയിലെ പല ദമ്പതികള്ക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.മക്കള്ക്കു മുന്നില് പരസ്പരം സ്പര്ശിക്കുന്ന എത്ര മാതാപിതാക്കളെ കഴിഞ്ഞ തലമുറയില് കാണാന് കഴിയും.?വെറും സ്പര്ശനമാണ് ഞാന് ചോദിക്കുന്നത്.
പൂര്വ്വമാതൃകകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതില് പരാജയപ്പെട്ട ആ തലമുറ അവസാനിച്ചുതുടങ്ങി.എണ്പതുകള്ക്കുശേഷം കേരളത്തില് ജനിച്ച കുട്ടികളെല്ലാവരും ധാരാളം കാര്യങ്ങളില് ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്.പക്ഷേ വരുകാലത്തെ വൈവാഹികജീവിതഭീഷണികളില്നിന്ന് അവരും മോചിതരല്ല.എന്നാല് അവര്ക്ക് സ്വന്തം വഴിനോക്കി എളുപ്പം പോകാന് കഴിയും.
കേരളത്തിലെ സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാരില് രണ്ട് പ്രവണതകള് ദാമ്പത്യജീവിതത്തെ തകര്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഒന്ന്-പുരുഷന്റെ ഭരണം(അധികാരം)ശബ്ദായമാനമാണ്.അത് പുറംസമൂഹം വളരെപ്പെട്ടെന്ന് അറിയും.എന്നാല്,സ്ത്രീയുടെ ഭരണം(അധികാരം)നിശ്ശബ്ദമാണ്.അത് പുറംലോകം അറിയാന് വൈകും.
രണ്ട്-പുരുഷന്മാര് പ്രശ്നങ്ങളില്നിന്ന് ഒളിച്ചോടാന് മദ്യത്തെ കൂട്ടുപിടിക്കും.അതേസമയം സ്ത്രീ നല്ല സൗഹൃദത്തിനായല്ല,സമാധാനത്തിനായി സെല്ഫോണിനെ കൂട്ടുപിടിക്കും.രണ്ടും പതിവായും അളവിലുമധികവും ഉപയോഗിച്ചാല് വിഷമാണ്.വിഷമമാണ്.
കേരളത്തില് ധാരാളം വിദ്യാസമ്പന്നരായ പെണ്കുട്ടികള് വളരെയധികം അപമാനം സഹിച്ച് സ്വന്തം കുടുംബത്തിനകത്തും ഭര്ത്താവിന്റെ കുടുംബത്തിനകത്തും കഴിയുന്നതും നാം കാണാതെ പോകുന്നു.തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ കൂലി ഇന്നും സ്ത്രീകള്ക്ക് സ്വതന്ത്രമായി വിനിയോഗിക്കാന് ഇവിടെ കഴിയുന്നില്ല.പുരുഷന് എന്ന ലിംഗപദവിയുപയോഗിച്ച് ധാരാളം ആണുങ്ങള് സ്ത്രീയുടെ എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള കഴിവുകളെയും അവസരങ്ങളെയും അടിച്ചമര്ത്തി ആഹ്ലാദിക്കുന്നുണ്ട്.
ലോകത്തെവിടെപ്പോയാലും എത്ര പഠിച്ചാലും എത്ര ഉന്നതമായ സ്ഥാനത്തിരുന്നാലും മലയാളിക്ക് സ്ത്രീധനവും ഭാര്യയുടെ ശമ്പളവും ഇരന്നുവാങ്ങുന്നതും ഭാര്യയെ മര്ദ്ദിക്കുന്നതും ഒഴിവാക്കാനാവില്ല.പല പത്രവാര്ത്തകളും ഉദാഹരണം.പല സ്ത്രീകളും തങ്ങള് നേരിടുന്നത് പുറത്തുപറയുന്നില്ല.ചിലര്ക്കൊക്കെ ഇക്കാര്യം വൈവാഹികജീവിതത്തിലെ എഴുതപ്പെടാത്ത നിയമമല്ലേ എന്ന മട്ടാണ്.
കുടുംബകോടതികളില് എത്തുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് യാഥാര്ത്ഥത്തിലുള്ളതിന്റെ നാലിലൊന്ന് വരില്ലെന്നാണ് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.വാസ്തവത്തില് കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ പരസ്പരപീഡനമാണ് സര്വ്വത്ര നടക്കുന്നത്.വിവാഹമോചനമോ വേര്പിരിയലോ അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതേയില്ല.പരസ്പരപീഢനത്തിന്റെ കാര്യത്തില് സ്ത്രീയും പുരുഷനും മത്സരിക്കുന്നുമുണ്ട്.ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത് മാനസികാടുപ്പമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ.!
സ്ത്രീയായാലും പുരുഷനായാലും ഭരണം അഥവാ അധികാരത്തെ കൂട്ടുപിടിക്കേണ്ടിവരുന്നത് എവിടെയായാലും സ്നേഹനിരാസത്തില്നിന്നാണ്.സ്നേഹമില്ലായ്മയില്നിന്നാണ് ഓരോ മനുഷ്യനിലും മടുപ്പ് പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നത്.വിരസത പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നത്.അമര്ഷം പൊട്ടിമുളയ്ക്കുന്നത്.സ്നേഹമില്ലായ്മയാണ് യാഥാര്ത്ഥ ലൈംഗീകതയെ നിരാകരിക്കുകയോ വെറും ചടങ്ങാക്കി മാറ്റുകയോ ചെയ്യുന്നത്.അത്തരത്തില് യഥാര്ത്ഥ ലൈംഗീകത നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോള് ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും ശരീരത്തിലെ ഊര്ജ്ജം സ്വാഭാവികമായ വിസ്ഫോടനത്തിന്,അതായത് പുറംതള്ളലിന് തയ്യാറെടുക്കും.അതത്ര എളുപ്പമല്ല.അപ്പോള് തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ലൈംഗികോര്ജ്ജം തങ്ങളില്ത്തന്നെ തികഞ്ഞ ഭാരമായിമാറുന്നത് ഓരോരുത്തര്ക്കും അറിയാനാവും.
തന്നിലെന്താണ് കനത്തുവരുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ എന്തോ പിടികിട്ടാത്ത ഭാരമായും അജ്ഞാതരോഗമായും അതിനെ ഓരോരുത്തരും സ്വയം വിധിയെഴുതും.വിഷാദരോഗമാണെന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കാന് ഇവിടെ ധാരാളം ആരോഗ്യ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുമുണ്ടല്ലോ.അവിടെനിന്നാണ് മദ്യത്തിലേക്കും ഫോണിലെ ചങ്ങാതിയിലേക്കും സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാര് ഒരുപരിധിവരെ വഴുതിപ്പോകുന്നത്.വൈകാതെ അവര്ക്ക് വിവാഹമോചനത്തിലേക്ക് എത്താന് എളുപ്പമാണ്.
പരിഹാരമാണെന്ന് കരുതിയാണ് വിവാഹമോചനത്തിന് പലരും പുറപ്പെടുന്നത്.അല്ലെങ്കില് സഹനത്തില്നിന്ന് വിടുതല്നേടാന്.എന്നാല് ഇതേ മാനസികാവസ്ഥയും മാറാന് താല്പര്യമില്ലാത്ത മനോഭാവവുമായി വിവാഹമോചനം നേടിയിട്ടെന്ത്..!വീണ്ടും മറ്റൊരിടത്ത് ഇതേ കളി തുടരാം.സമൂഹത്തെ ഭയന്ന് കിട്ടിയതില് കടിച്ചുതൂങ്ങി മറ്റുള്ളവര്ക്കായി ജീവിതം തുടരാം.
നമ്മള് പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാന് മക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം.അവര്ക്ക് നല്ല ലൈംഗീകവിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കണം.അവരവര്ക്ക് യോജിക്കുന്ന പങ്കാളിയെ കണ്ടെത്താനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നല്കണം.അവര് കണ്ടെത്തുന്ന പങ്കാളിയെ നമ്മുടെ മുന്വിധികളും ദുശ്ശാഠ്യങ്ങളും മാറ്റിവച്ച് സ്വീകരിക്കാന് മനസ്സുകാണിക്കണം,അവരുടെ പാളിച്ചകളില് ധൈര്യം പകര്ന്ന് കൂടെനില്ക്കണം.സ്ത്രീ പുരുഷനെയും പുരുഷന് സ്ത്രീയെയും ഇപ്പോഴത്തെപ്പോലെ പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന അനാരോഗ്യകരമായ പ്രവണത അങ്ങനെയെല്ലാം വലിയൊരളവില് നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാന് കഴിഞ്ഞേക്കും.
ഇതല്ലാതെ മനപ്പൂര്വ്വം ദ്രോഹിക്കുന്ന സ്ത്രീ-പുരുഷന്മാരുടെ സമൂഹമാണ് നമ്മുടെതെന്ന് ഞാന് കരുതുന്നില്ല.
(ചന്ദ്രിക ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് 2011 ജൂണ് 11 ന്റെ ലക്കത്തില് വൈവാഹിക ജീവിതത്തിലെ താളക്കേടുകളെപ്പറ്റിയും വേര്പിരിയലുകളെപ്പറ്റിയും തയ്യാറാക്കിയ കവര് സ്റ്റോറിക്കായി എഴുതിയ ലേഖനം.ഇത് ആഴ്ചപ്പതിപ്പില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതാണ്.)
Saturday, June 4, 2011
നിന്നെ നീ തന്നെ കാത്തോളണേ...!
മെയ് മാസത്തിന്റെ ഒടുവിലെ ഒരു ദിവസമാണ് ഈ ചിത്രമെടുത്തത്.ഇപ്പോള് ഇത് വായനക്കാര്ക്കായി പങ്കിടണമെന്ന് തോന്നി.വരും ദിവസങ്ങളില് ഈ സെഷനിലെ കൂടുതല് ചിത്രങ്ങള് പുറത്തുവിട്ടേക്കാം.മറിച്ചും സംഭവിക്കാം.എന്തായാലും വായനക്കാര് കരുതിയിരിക്കണമെന്ന് അഭ്യര്ത്ഥിക്കുന്നു.
Thursday, June 2, 2011
പരിഭവക്കാളി!
പ്രഭാതം.നേര്ത്ത വെളിച്ചം.മഴ പെയ്യുമോ..പുറത്ത് എന്താണ് അവസ്ഥ..ആകാശത്ത് കരിമേഘങ്ങള്..മാവിന്റെ ഇലകളില് ഇരുണ്ട വെളിച്ചം.തണുപ്പുണ്ട്.മഴ നേര്ത്തുപെയ്തേക്കാം.തലേന്നുവരെ കാലത്തും രാത്രിയിലും വെയിലേറ്റ് വാടിയ ചൂടുവെള്ളം തന്നിരുന്ന പൈപ്പിലൂടെ തണുത്തവെള്ളം.കുളിരുന്ന തണുപ്പില് കുളിക്കാനെന്തുസുഖം.പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള് മഴ പെയ്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു.പതിയെ പതിയെ..കുടയെടുത്തില്ല.നനയാം.ജൂണിലെ ആദ്യമഴയല്ലേ..പരിചയമുള്ള സ്കൂള്മാഷുമാരെ വിളിച്ച് പ്രവേശനോത്സവത്തെപ്പറ്റി തിരക്കി.പണ്ട് ഇതുപോലൊരു ജൂണൊന്നാം തീയതി കീയോ കീയോ കരഞ്ഞ് പള്ളിക്കൂടത്തില് പോയത് ഓര്മ്മവന്നു.അന്ന് അക്ഷരം എഴുതിത്തന്നത് ബിയാട്രീസ് എന്ന കന്യാസ്ത്രീയമ്മയാണ്.അതുവരെ നിലത്തെഴുത്തുപോലും ഞാന് പഠിച്ചിരുന്നില്ല.മണലിലായിരുന്നില്ല,ആദ്യാക്ഷരം.സ്ലേറ്റിലായിരുന്നു,കല്ലുപെന്സില്കൊണ്ട്.കല്ലക്ഷരങ്ങള്.നടക്കുന്പോള് ബിയാട്രീസ് ടീച്ചറെ ഓര്ത്തു.അന്നും അന്പതിനുവയസ്സിനുമേലെ പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു ടീച്ചറിന്.ഇപ്പോള് ടീച്ചര് ആരെയാവും അക്ഷരമെഴുതിക്കൊടുത്ത് അനുഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവുക..
കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുത്തിനിറച്ച ബസുകള് മഴയിലൂടെ നീങ്ങുന്നു.സൈക്കിള് യാത്രക്കാര് മഴയോടൊപ്പം സൈക്കിള് ചവിട്ടുന്നു.റോഡ് എത്ര പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ മുടി പോലെ കറുത്തുപോയത്!
സ്വാമിയുടെ കടയില് പതിവുകാര്.പതിവില്ലാത്തത് ഉമ്മറത്ത് ചാറ്റല് മഴ നനയുന്ന തമിഴ് പത്രമാണ്.ഇന്നലെ വരെ വെയിലായിരുന്നു അവിടെ.ഇന്ന് പാലളന്നുവാങ്ങാന് ചായക്കടയില് വന്ന പെണ്കുട്ടിയായി മഴ.തളിരിലയില് ദോശ.പച്ചമുളകരച്ച ചട്ണി.ചുവന്ന മുളകരച്ച ചമ്മന്തി.നാളികേരമരച്ച വെള്ളനിറച്ചമ്മന്തി.പോരാത്തതിന് ആവോളം നീളം വയ്ക്കാന് കഴിയുന്ന സ്നേഹമുള്ള സാന്പാറും.ചായ.ചൂടുള്ള പാല്ച്ചായ.പോരേ!
പുറത്ത് മഴ ഒരുതരം കൊതിയോടെ നോക്കിനില്ക്കുന്നു.
നിരത്തിലെങ്ങും തിരക്ക്.അത്ഭുതം തോന്നി.എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര കൃത്യമായി ഒന്നാം തീയതി കാലത്തുതന്നെ മഴ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്!
ഉച്ചവരെ മൂപ്പര് പോയില്ല.കാലത്ത് അലക്കിയ തുണികള് സാധാരണഗതിയില് ഉച്ചയാവുന്പോള് പപ്പടമാവുന്നതാണ്.ഇന്ന് നനഞ്ഞ പൂവുപോലെ ഷര്ട്ടും മറ്റും അയയില്.എങ്കിലും രസകരമായി.മഴയല്ലേ..ഇനി നിരത്തൊക്കെ നല്ല ഭംഗിയാവും.ഗുല്മോഹറൊക്കെ ചോരച്ചുവപ്പിലാണ് പൂക്കള് വിരിയിക്കുന്നത്.നടപ്പാത പരവതാനി വിരിച്ചപോലായി..വയലില് കൃഷിയും തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
സ്വാമി ഉച്ചയ്ക്ക് ഇലയില് ഊണുവിളന്പി.സുഖം.ഇന്നലെ വരെ രണ്ട് ടംബ്ലര് മോരില്ലാതെ സാദ്ധ്യമല്ലായിരുന്നു.ഇന്നിപ്പോ മോര് രണ്ടാംചോറിന് മതി.മഴക്കാലത്ത് രസം കുടിക്കുന്നതാണ് ഉഷാര്.
മഴയില്ല.മാനത്തിന് തെളിനീല.പാടത്തിന് പൊടിയടങ്ങിയ നിറം.
'സങ്കല്പ'യില് (എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ താമസസ്ഥലം)എത്തുന്പോഴേക്കും മയക്കം പിടികൂടിയിരുന്നു.പുറത്ത് സാന്ദ്രമായ വെയില്.മുറിക്കകത്ത് സ്വച്ഛന്ദിയായ തണുപ്പ്.കിടന്നു.ജൂണിലെ ആദ്യമഴദിവസമല്ലേ.ഒരുറക്കമൊക്കെ ആവാം.ഇന്നലെവരെ കിടന്നശേഷം ശരണം വിളിക്കണമായിരുന്നു ഉറക്കം കിട്ടാന്.ഇപ്പോ ദേ വരുന്നു മൂപ്പര് പാട്ടുംപാടി ഇങ്ങോട്ട്.എന്നെ ഉറക്കാതെ സമ്മതിക്കില്ല എന്നപോലെ.കാസരോഗിയെപ്പോലെ ആഞ്ഞുനിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പങ്കയ്ക്കും സമാധാനം.മുറിയില് മൊത്തത്തില് ശാന്തിയും കുളിര്മ്മയുമായി.
ഈ മഴക്കാലത്തിന്റെ ഒരു കാര്യമേ...ദാ,ഇപ്പോ അഞ്ചരയ്ക്കാണ് പള്ളിയുറക്കം കഴിഞ്ഞത്.പൂച്ച മൂരിനിവരുംപോലെ ഒന്നു കുടഞ്ഞുണര്ന്നു.ജനലിനപ്പുറം ഇരുട്ടുപോലെ.പുറത്തുവന്നു നോക്കുന്പോള് വരാന്തയില് വന്നുപോയതിന്റെ അടയാളമിട്ടിട്ടുണ്ട് പരിഭവക്കാളി.!
സാരമില്ല.നാളെക്കൊടുക്കാം വാരിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മ!
കുഞ്ഞുങ്ങളെ കുത്തിനിറച്ച ബസുകള് മഴയിലൂടെ നീങ്ങുന്നു.സൈക്കിള് യാത്രക്കാര് മഴയോടൊപ്പം സൈക്കിള് ചവിട്ടുന്നു.റോഡ് എത്ര പെട്ടെന്നാണ് അവളുടെ മുടി പോലെ കറുത്തുപോയത്!
സ്വാമിയുടെ കടയില് പതിവുകാര്.പതിവില്ലാത്തത് ഉമ്മറത്ത് ചാറ്റല് മഴ നനയുന്ന തമിഴ് പത്രമാണ്.ഇന്നലെ വരെ വെയിലായിരുന്നു അവിടെ.ഇന്ന് പാലളന്നുവാങ്ങാന് ചായക്കടയില് വന്ന പെണ്കുട്ടിയായി മഴ.തളിരിലയില് ദോശ.പച്ചമുളകരച്ച ചട്ണി.ചുവന്ന മുളകരച്ച ചമ്മന്തി.നാളികേരമരച്ച വെള്ളനിറച്ചമ്മന്തി.പോരാത്തതിന് ആവോളം നീളം വയ്ക്കാന് കഴിയുന്ന സ്നേഹമുള്ള സാന്പാറും.ചായ.ചൂടുള്ള പാല്ച്ചായ.പോരേ!
പുറത്ത് മഴ ഒരുതരം കൊതിയോടെ നോക്കിനില്ക്കുന്നു.
നിരത്തിലെങ്ങും തിരക്ക്.അത്ഭുതം തോന്നി.എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര കൃത്യമായി ഒന്നാം തീയതി കാലത്തുതന്നെ മഴ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നത്!
ഉച്ചവരെ മൂപ്പര് പോയില്ല.കാലത്ത് അലക്കിയ തുണികള് സാധാരണഗതിയില് ഉച്ചയാവുന്പോള് പപ്പടമാവുന്നതാണ്.ഇന്ന് നനഞ്ഞ പൂവുപോലെ ഷര്ട്ടും മറ്റും അയയില്.എങ്കിലും രസകരമായി.മഴയല്ലേ..ഇനി നിരത്തൊക്കെ നല്ല ഭംഗിയാവും.ഗുല്മോഹറൊക്കെ ചോരച്ചുവപ്പിലാണ് പൂക്കള് വിരിയിക്കുന്നത്.നടപ്പാത പരവതാനി വിരിച്ചപോലായി..വയലില് കൃഷിയും തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
സ്വാമി ഉച്ചയ്ക്ക് ഇലയില് ഊണുവിളന്പി.സുഖം.ഇന്നലെ വരെ രണ്ട് ടംബ്ലര് മോരില്ലാതെ സാദ്ധ്യമല്ലായിരുന്നു.ഇന്നിപ്പോ മോര് രണ്ടാംചോറിന് മതി.മഴക്കാലത്ത് രസം കുടിക്കുന്നതാണ് ഉഷാര്.
മഴയില്ല.മാനത്തിന് തെളിനീല.പാടത്തിന് പൊടിയടങ്ങിയ നിറം.
'സങ്കല്പ'യില് (എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ താമസസ്ഥലം)എത്തുന്പോഴേക്കും മയക്കം പിടികൂടിയിരുന്നു.പുറത്ത് സാന്ദ്രമായ വെയില്.മുറിക്കകത്ത് സ്വച്ഛന്ദിയായ തണുപ്പ്.കിടന്നു.ജൂണിലെ ആദ്യമഴദിവസമല്ലേ.ഒരുറക്കമൊക്കെ ആവാം.ഇന്നലെവരെ കിടന്നശേഷം ശരണം വിളിക്കണമായിരുന്നു ഉറക്കം കിട്ടാന്.ഇപ്പോ ദേ വരുന്നു മൂപ്പര് പാട്ടുംപാടി ഇങ്ങോട്ട്.എന്നെ ഉറക്കാതെ സമ്മതിക്കില്ല എന്നപോലെ.കാസരോഗിയെപ്പോലെ ആഞ്ഞുനിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പങ്കയ്ക്കും സമാധാനം.മുറിയില് മൊത്തത്തില് ശാന്തിയും കുളിര്മ്മയുമായി.
ഈ മഴക്കാലത്തിന്റെ ഒരു കാര്യമേ...ദാ,ഇപ്പോ അഞ്ചരയ്ക്കാണ് പള്ളിയുറക്കം കഴിഞ്ഞത്.പൂച്ച മൂരിനിവരുംപോലെ ഒന്നു കുടഞ്ഞുണര്ന്നു.ജനലിനപ്പുറം ഇരുട്ടുപോലെ.പുറത്തുവന്നു നോക്കുന്പോള് വരാന്തയില് വന്നുപോയതിന്റെ അടയാളമിട്ടിട്ടുണ്ട് പരിഭവക്കാളി.!
സാരമില്ല.നാളെക്കൊടുക്കാം വാരിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മ!
Sunday, May 29, 2011
തെറ്റിദ്ധരിക്കാനെളുപ്പമുള്ള വരികള്
നിന്നെ മറക്കാനാവുന്നില്ല..
ഓര്ക്കാതിരിക്കുന്നത് അസഹ്യമാണെന്നതുപോലെ തന്നെ ഓര്ക്കുന്നതും അങ്ങേയറ്റം അസഹ്യമായിത്തീര്ന്നിരിക്കുന്നു.
പ്രണയം യാചിച്ചുവാങ്ങേണ്ടതല്ലെന്ന് അനുഭവം കൊണ്ട് ഏതൊരുവനെയുംപോലെ എനിക്കുമറിയാം.ഭയം,തെറ്റിദ്ധാരണ,സുരക്ഷിതത്വം...മതി,ബന്ധങ്ങള് വേരറ്റ മരമാവാന്.!
നടിക്കാനെളുപ്പമാണ്,എന്തും.പ്രണയമാണെന്നും പ്രണയമില്ലെന്നും.
വാസ്തവമെന്താണ്..?
ഭംഗിയും ആഢ്യത്വവും തേടി അങ്ങോട്ടുപോയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും..ഇങ്ങോട്ടുവരുന്നതൊന്നും കാണില്ല,കണ്ടാലും തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കും.അവമതിക്കും.എന്നിട്ട് പൊട്ടക്കിണറ്റില് വീഴുവോളം തേടിനടക്കും.അവളെ,ആ ഒരാളെ.ഫലമില്ലാതെ.
പ്രണയം ഒരുവന്റെ എതിരെവരുന്നതാണോ പിന്നാലെ വരുന്നതാണോ അതോ ഒപ്പം വരുന്നതാണോ..?
എത്ര വൃത്തികേടുകള് കാട്ടിയിട്ടും,നശ്വരമായ സൌന്ദര്യത്തിനുപിന്നാലെ എത്ര പാഞ്ഞിട്ടും പിന്നാലെ വരുന്നത് ഒരുവള്മാത്രം.അവള്,ദേവത..സരസ്വതി.
പ്രണയമെന്ന പേരില് അവനവന്റെ ഉള്ളിലുള്ള കാമത്തെ പകര്ത്തിവച്ച് കവിതയെന്നു വിളിക്കുന്ന സമകാലികര്ക്കിടയില് നീയെത്ര വാടിപ്പോയി,എത്രയെത്ര അപമാനിതയായി!
മനസ്സിലാവുന്നു,ആശങ്കയും ഭയവുമില്ലാത്തത് ഒരുവള്ക്കുമാത്രമാണ്.നിനക്ക്.നീ മാത്രമാണ് യഥാര്ത്ഥ തുണ.ഏതിരുട്ടിലും ഏത് കാട്ടിലും ഏത് നഗരത്തിലും ഏത് കഠോരമാര്ഗ്ഗത്തിലും കൈയില്ത്തൂങ്ങി ഒപ്പം വരുന്നത് നീ മാത്രം.
ദേവത.വാഗ്ദേവത.അമ്മ.
--------------------------------------------------------------------------------------
'കവിയുടെ കാല്പാടുകള്' വീണ്ടും വായിച്ചു.ആ പ്രചോദനത്തില്നിന്നാണ് ഈ വരികള് ഉണ്ടായിവന്നത്.
Subscribe to:
Posts (Atom)